روزی به خاطر یک موضوع ناچیز من را از پیش خودش راند

من گریه کردم، از او خواستم من را از خودش دور نکند، التماسش کردم، ولی فایده ای نداشت. او با فریاد مرا از خانه بیرون کرد.

من نمی دانستم چه کنم

سرگردان و تنها به دنیایی پا گذاشته بودم که آن را نمی شناختم

گریه من دوباره آغاز شد، بابت هر چیز گریه می کردم، اگر گرسنه بودم، اگر خسته بودم و حتی اگر تنها بودم

کم کم سعی کردم خدا را فراموش کنم

به اطرافم نگاه کردم، به دیگرانی که بودند.

به خودم نگاه کردم، من که هستم؟ من که بودم؟

خودم را کاویدم. خواستم بشناسمش. خواستم ببینم این وجود چیست.

رفتم و دیدم و کاویدم و فهمیدم

رفتم و دیدم و کاویدم و فهمیدم

و باز هم

عشق قدیمی را دیدم. قلبم به سرعت شروع به طبیدن کرد. صدای نفسهایم را می شنیدم

نمی دانم، شاید ساعتها در سکوت به هم نگریستیم

دلش از دوری من به تنگ آمده بود. روزها و روزها به من می نگریست و دم نمی زد. پایین افتادن های من غم می خورد و با بالا رفتن های من شادی می کرد. و چقدر دوری من برای او سخت بود و چه روزگاری را گذرانده بود ودم نزده بود.

دوباره دیدمش. ولی این بار گونه ای دیگر او را نگریستم. انگار او را از پیش بیشتر می شناختم. انگار او را بیشتر می فهمیدم. انگار از پیش به او نزدیکتر شده بودم.

او را در سکوت نگریستم و فهمیدم ….

- حالم خراب می شه

- چرا؟

-آخه من می خوام بهترین باشم

- مگر تو چقدر توانایی داری که می خوای در تمام کارها بهترین بشی؟ نه بهتره بگم چه توانایی هایی داری؟

- من نمی دونم چه توانایی هایی دارم. اونقدر به این فکر بودم که مانند دیگران موفق بشم که تا حالا نفهمیدم چه توانایی هایی دارم.

- خوب پس حداقل بگو بیشتر دوست داری در چه کاری موفق باشی؟

- نمی دونم نمی دونم نمی دونم

نخستین زن استاد فیزیک ایران و بنیانگذار نخستین رصدخانه و تلسکوپ خورشیدی با وقف خانه خود به دانشجویان، خانه سالمندان
را

آلینوش طریان در سال 1299 در یک خانواده ثروتمند ارمنی درتهران متولد شد. پس از گذراندن دوره لیسانس، پدرش او را برای ادامه تحصیل به فرانسه فرستاد و  او در سال 1335 دکترای خود را از دانشگاه علوم پاریس دریافت کرد. وی در همان سال پیشنهاد کرسی استادی در دانشگاه سوربن را به خاطر عشق به وطن و تدریس  به دانشجویان ایرانی رد کرد و به ایران بازگشت و با سمت دانشار فیزیک رشته ترمودینامیک در دانشگاه تهران فعالیت خود آغاز کرد و 8سال بعد در تاريخ 9 خرداد 1343 به مقام استادي ارتقا پيدا كرد و بدين ترتيب او اولين فيزيكدان زن است كه در ايران به مقام استادي رسيد.

 وی در گفتگو با خبرنگار خبرگزاری فارس با تاکید بر اینکه  تاسیس رصدخانه خورشیدی در سال 1338 از بهترین خاطره های وی است، گفت:  «وقتي به ايران برگشتم و در دانشگاه مشغول به كار شدم ، درخواست كردم كه رصدخانه خورشيدي راه‌اندازي شود تا دانشجويان بتوانند مطالعات و تحقيقات خود را در اين رصدخانه انجام دهند. بدین ترتیب رصدخانه خورشيدي با نظارت من افتتاح شد.»

در حالی که مسئولین و روسای دانشگاهها همواره در مراسم های گوناگونی از لزوم توجه به اساتید بازنشسته و راهکارهای استفاده از تجربیات آنها سخن می گویند، ساخت فیلمی با نام «سوی خورشید»، معرفی در مجموعه تلویزیونی فرزانگان به عنوان چهره ماندگار و تقدیر دکتر محمود احمدی نژاد – ریاست جمهوری اسلامی ایران - در مراسمی که به همت مرکز امور زنان و خانواده به مناسبت سالروز ولادت حضورت زهرا(س) و بزرگداشت مقام زن، برگزار شد،  تمام تقدیر و تشکر از اولین استاد زن در رشته فیزیک است که این روزها در بستر خود در خانه سالمندان توحید خاطرات روزهای تحصیل و علم آموزی را به یاد می آورد و با این خاطرات روزگار می گذراند.. .

لینک مرتبط: 

مصاحبه با خانم دکتر آلینوش طریان در خانه سالمندان توحید توسط خبرگزاری فارس21/08/86

سال 1833 هنوز معلوم نشده بود که این همه مرض نمی شه توی یک نفر جمع بشه مگر اینکه طرف بیماری روانی داشته باشه.ولی خوب الان دیگه می دونن.

ظاهرا این فکر من هم دست کمی از فکر نیچه نداره. آنقدر اثرگذار هست که کوچکترین مسئله ای که ناراحتم می کنه تک تک سلولهام قاطی می کنن.

پاهام نمی دونه باید راه بره یا گره بخوره. چشام هم قاطی کرده نمی دونه باید تار بشه،چپ بشه.

معدم هم که من نمی بینمش ولی فکر کنم جنگی توش برپا باشه. بعضی اوقات یکی به یکی دیگه تیراندازی می کنه و اون هم جاخالی می ده و خوب دیگه معلومه چی می شه. معده ی من سوراخ می شه. یه خاله پیرزنه  هم داره این وسط آش می پزه.

حالا دردم چيه؟

صدایت را می شنوم

میدانم روزی آزاد و رها می شوم

بندها به من پیچیده شده اند

تکه ای را می کشم

بندها محکم تر می شوند

از میان بندها و پوست ها نوری دیده می شود

حرکت می کنم

می خواهم بپا خیزم

بندها محکم تر می شوند

صدایت می کنم

صدایت را می شنوم 

  آخرین رمان گابریل گارسیا مارکز با نام «خاطره دلبرکان غمگین من» به دستور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی توقیف شد.  این در حالی

صورت گرفت که چاپ اول این کتاب در تیراژ 5500 نسخه، بعد از گذشت سه هفته به پایان رسید.

محمدحسین صفارهرندی وزیر ارشاد، پس از اینکه سايت تابناك، انتشار این رمان را مورد انتقاد قرار داد، دستور لغو مجوز کتاب را صادر و انتشار آن را یک غفلت خواند.

 نام اصلی «خاطره دلبرکان غمگین من» به  ترجمه کاوه میرعباسی، “خاطرات روسپیان غمگین من” است که برای دریافت مجوز در ایران تغییر نام داده است.  “خاطرات روسپيان سودازده من” در سال 83 به طور مشترك توسط اميرحسين فتانت و محمد امامي، از زبان اصلي ـ يعني اسپانيولي ـ ترجمه شده و نشر «آهنگ ديگر» تصميم به انتشار آن داشت.حافظ موسوي ـ مسؤول نشر آهنگ ديگر ـ در توضيح موضوع به ايسنا گفت: كتاب را تقريبا دي‌ماه به وزارت ارشاد داديم و همان ايام گفتند:« تشخيص داده شده كه اين كتاب غير قابل چاپ است.» او افزود: «ما پيگيري كرديم و نامه‌هايي هم نوشتيم و توضيح داديم كه گرچه كتاب جنبه‌هاي اروتيك دارد، اما در ستايش عشق و زندگي است؛ منتها گفتند كه نمي‌شود آن‌را چاپ كرد.»

مدیر اداره کل امور کتاب و کتابخوانی همچنین وزارت ارشاد با تائید خبر برکناری یکی از کارمندان این اداره کل که کار ممیزی رمان را انجام داده،  خاطرنشان ساخت كه در ميان 50 هزار كتابي كه سالانه منتشر مي‌شود، ممكن است از اين اتفاقات نيز رخ بدهد، البته سعي می شود همين احتمالات را نيز برطرف كنيم، چرا كه نمي‌شود اين اقدامات را توجيه كرد. وي در ادامه با بيان اينكه اين كتاب حتماً قبيح بوده است، تصريح كرد: ناشري كه اين كتاب را با علم بر محتويات آن عرضه كرده است نيز بايد پاسخگو باشد.

رمان مارکز حکایت روزنامه نگار پیری است که در 90 سالگی تصمیم می گیرد با دختری روسپی ارتباط برقرار کند اما هنگامی که فرد مورد نظر خود را می یابد، متوجه می شود که دختر روسپی بر اثر مواد مخدری که رئیسه روسپیخانه به او داده، به خواب رفته و نمی تواند از خواب برخیزد. او همچنین سراسر شب را با خاطرات بیش از 500 زن روسپی می گذراند که در طول زندگی با آنها هم بستر بوده است.

 لينك‌هاي مرتبط:

متن كامل كتاب «خاطرات روسپیان غمگین من» ترجمه اميرحسين فطانت

اظهارنظر مهاجراني درباره كتاب « دلبركان غمگين من»

 كاوه ميرعباسي درباره‌ي ماركز